Üç beş fotoğraftan sonra anladım ki, alışkanlık haline gelen konulardaki güzellikleri kaçırabiliyoruz. O kadar benimsemiş oluyoruz ki, güzel olduğunu unutuyoruz.
Gördüklerim evimin fotoğraflarıydı, Ayvalık başka bir memleket, kim ne derse desin. Denizin kokusu bile başka orda. Ayrıca başka davranır Ayvalık, poyrazın lodos olması an meselesi. Kafası karışık onun da.
Lodos olduğunda, herkes durulur, insanda bi' mutluluk, bi' sakinlik, dinginlik.
Poyrazda herkes sinirli, çabuk parlayan, hep bi' asabilik bi' bir şeyler.
Bazen yaprak kıpırdamaz, o zamanlar hep bir his kaybı, sanki bir boşluk.
Dalgalı denizin yanında büyüme imkanı bulamamış insanlar, daimi olarak stabiller. Sevindiklerinde de sakin, üzüldüklerinde de. Buna hala daha alışamadım. Sınırsız bir kontrolleri var gibi sanki. Seviniyorsun, e hadi o zaman biraz koşup oyna demek istiyorum. Üzülüyorsan da o zaman höyküre höyküre bağırman gerekir. Olması gereken diye bir şey yok belki, ama olması gereken budur abicim. Aksi durumda bir şey hissetmesen de olur, hissettiğini yaşamıyorsan -yaşayamıyorsan değil- ne diye hissediyorsun ki sanki? Onu geçtim hiç mi gelmiyor içinden koşup oynamak, sonra da bağıra bağıra ağlamak filan?
Ayvalık'ın kafası karışık, bunu bilir bunu söylerim. Kasaba, duygularını uçlarda yaşıyor hep. Mutluyken seni de mutlu ediyor, poyrazda kalırsan depresyona kadar yolu var.
"Doğuştan kafam karışık benim." cümlesini bana kazandıran da Ayvalık'tır. Eminim buna, çünkü sinüs eğrisi gibi ilerliyorsun zamanda. y = c eğrisine kavuşamıyorsun. İnsanların kişiliğinin büyüdüğü yerle ilgili olarak geçirdiği adaptasyonlar sonucu oturduğunu söyleyen bir hipotez vardı. Sadece tecrübelerle, hava durumunun mental kondisyondaki etkilerini anlatabilecek sayfalar dolusu anı da bende var. Kendime kanıtladım o hipotezi ben abicim. Teoriyi geçti, kanuna doğru ilerliyor. Yer çekimi kadar gerçek bir şey bu amigo -en azından benim için-.
Ayvalık'ın bana duyguları hissedebilmeme, onları tanımama yardım edecek cesareti verdiği için bir teşekkür yazısı olsun bu. Yoksa ne gitar olurdu amigo, ne müzik ne başka bir şey.
Bugün kafası karışık bi re majör günü olsun.
Mi majör - la minör ikilisi gibi,
Biraz tutkulu, biraz depresif.
